Colletje...2

Sinds de Col d’Ornon ligt er toch een beetje druk op de schouders. Die Alpe moet ook bedwongen maar gaat dat ook lukken? Linksaf slaan bij het verlaten van de camping gaat zo ongeveer meteen de klim beginnen. Gelukkig krijg ik een dagje respijt: als ik midden in de nacht na de Ornon wakker wordt, tikt de regen op het dak. Ik stap snel in m’n Björn naar buiten om een en ander veilig te stellen voordat de bui echt losbarst. Na de rest van de nacht onder een heerlijk regentikconcert te hebben geslapen werd het na het ontbijt zo langzamerhand droger. We besluiten het dorpje te bezoeken onder deze matige weersomstandigheden. Alles in Bourg d’Oisans ademt wielersport en bergen. Zoon Yke koopt een marmot-muts voor op zijn hoofd – het diertje is vernoemt naar de bekende cyclo (of zou het andersom zijn?)
De volgende dag gaat het er echt van komen: Alpe d’Huez – la mythique!
Soepel blijven trappen wetende dat het eerste stuk zwaar is en later bij de bochten moet het dan wat beter gaan…deze en nog veel meer gedachten spoken door het hoofd. Zoveel gehoord en gelezen dus daar kan het niet aan liggen! De benen moeten nu spreken! Ik moet wel foto’s maken onderweg anders word ik niet geloofd door de kids! Bij bocht negen (die van Steven Rooks) staat een lotgenoot even uit te puffen. Ik neem meteen even een foto en we wensen elkaar sterkte als hij weer opstapt. Later kom ik hem verstrengeld om een boom weer tegen. Ik roep wat onverstaanbaars als bemoediging en stijg verder. Even voordat ik de finishplaats binnenkom nog een fotootje met een mooi vergezicht!
Dan het dorpje in en moet via een deviation (er is markt die dag) naar de bekende finishplek rijden. Goh, weinig mensen eigenlijk. Op tv staat ‘t er altijd vol.
Ik kijk op het klokje: 1 uur 25 incl. twee fotomomenten. Ik had thuis achter de laptop overmoedig gerekend op 5 kwartier. Moet te doen zijn als ik dit nog eens doe zonder de fotoshoots. Dan dalen – jackje aan want het is hier aanmerkelijk frisser! Ik krijg 62,5km/u op de teller en voordat ik het in de gaten heb sjees ik alweer de camping op. Prachtig hoor – ik heb het gered! Gelukkig zijn de medereizigers ook trots en word ik verwend met een passend shirt en bandana! Ik vertel er maar niet bij dat Marco Pantani er 37 minuten over deed om boven te komen. Maar die hoefde dan ook geen foto’s te nemen onderweg!

Colletje...

De vakantie is voorbij en het is hoogtijd om eens wat te ‘updaten’ op het blog.
Met kids erbij is de reis per camper richting Frankrijk gegaan. Mijn vakantiewens was om in de Alpen eens een colletje te gaan bedwingen. Dat was in al die jaren er nog nooit van gekomen. Kinderen wilden liever iets cultureels zoeken in Parijs (!). Dat doel had eigenlijk de start moeten betekenen van de reis maar omdat het op die zondag de finishdag van de Tour was hebben we dat maar voor de terugreis bewaard. Ik beperk me maar tot ons verblijf in de Alpen alwaar we de 27e juli arriveerden. Bourg d’Oisans was uitgekozen als kampeerverblijf maar we hadden wel 4 campingpogingen nodig voordat we op Camping La Piscine een plekje konden verkrijgen omdat er iemand vanwege familiebesognes onverwacht naar huis moest. Zo gaat dat soms in het leven… De volgende dag eerst maar eens een ritje ter verkenning van de omgeving. Een ritje van 34,5 km richting Allemont samen met Bernice. Prachtig om nu eens in een geheel andere omgeving dan wat ik gewend ben – echt genieten! Na een korte lunch bij de camper besluit ik de Col d’Ornon aan te doen. Volgens vriend Geert, die hier erg veel gefietst heeft in het verleden, was dit een uitgelezen testrondje om even warm te draaien. En met die instelling start ik. Ik verwacht de afslag van de RN91 te nemen en aan het einde van dat dal de col te beklimmen. Hoe anders loopt dat… Als ik de afslag neem kom ik de laatste deelnemers tegen van de triatlon die op deze dag wordt afgewerkt. Wat ik niet verwacht is dat na het passeren van het plaatsje La Paute meteen de klim al begint! Ik ben echt een onbenul hierbij zeg… het is echt anders fietsen in deze omgeving! Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe de klim verloopt en die twijfel fietst vervelend. Ik stop in een bocht en denk er over terug te gaan. Maar dat kan natuurlijk niet…daarvoor ben ik niet naar Frankrijk gekomen. Dus ik stap na een korte pauze met een reepje en nog wat bidonvocht maar weer op. Nu blijkt dat ik na 1 bocht een hint ga krijgen – een bordje met de mededeling dat het dorpje nog maar 2 km verderop ligt! Kijk, dat doet een vertwijfeld mens goed! Zo trap ik toch nog vrolijk het laatste stukje van de col over. Fotootje maken natuurlijk, colaatje drinken en dan terug. Dalen is ook heel speciaal denk ik. Ik ben niet zo’n ‘daredevil’ . Maar ik vind dat het me goed afgaat en jammer genoeg ben ik in no-time weer beneden! Met gemengde gevoelens kom ik terug op de camping: dalen viel mee maar (hoe) kom ik die Alpe d’Huez op?!

Le Tour de Rotterdam

Kijkend naar een mooie etappe van de Tour de France (met de Colombiere en de Madeleine) bedenk ik dat het wel eens tijd is om iets te bloggen over de pelotonstocht die vorige week in het kader van 'side events' van Le grand Depart werd georganiseerd. Leek me vooraf een mooie ervaring. Vorig jaar de Vuelta en dit jaar de Giro en de Tour!

Vanaf het terrein van the Greenery schiet Joop Zoetemelk ons om 9 uur weg, of nee, we vertrokken en net buiten Barendrecht werd de tocht geopend met zijn rode vlag!

Door een wegcaptain werd me al verteld dat de tunnel onder de Oude Maas hem nog wel even angst inboezemde. Met snelheid naar beneden en dan als een harmonica die weer in elkaar vouwt boven zien te komen. Het is prachtig om deze tunnel in te rijden en verkoelend ook want buiten ishet aardig warm, vooral op de momenten dat de zon doorbreekt. Inderdaad vindt het 'harmonica-effect' plaats maar alles gaat als vanzelf. Iederen is nog scherp natuurlijk. Over mooie dijken rijden we via Hellegatsplein richting het Zeeuwse land en na een plaspauze komen we bij Bruinisse (lastig hoekje om het haventje heen) in Zeeland. Overal mensen langs het

parcours en het is natuurlijk prachtig over afgezette weg het parcours te volgen. Prachtig gezicht om in een bochtig gedeelte even achterom te kijken en het tweede peloton te zien rijden.
Het rijden in een peloton is best een klusje dat je door ervaring moet leren. Met veel respect voor de profs kijk ik dan ook toch met andere ogen naar het peloton. Hoge snelheid en erg dicht op elkaar is het toch een wonder dat er eigenlijk zo weinig gebeurt. Er op lettend zie je ware kunstenaars rijden in de TdF.
We passeren de stormvloedkering en daarna volgt een korte pauze: de ravitaillering in De Punt is tot in de puntjes geregeld. Water, krentenbollen, bananen en appels zijn in ruime mate aanwezig en de bidons kunnen eindeloos worden bijgevuld. Het is best warm deze dag!

Langzamerhand draaien we dus weer richting Rotterdam. Over Goedereede richting Hellevoetsluis. Leuk om hier over de weg achter de motoren m'n oude woonplaats te passeren en zo over de Kanaaldijk naar de Groene Kruisweg te gaan. Normaliter een drukke verkeersader en nu wacht iedereen op ons! We passeren de Spijkenisserbrug en zien boven Barendrecht een pikzwarte lucht hangen. Het laatste stukje rijden we dan ook in regenachtig weer en het is jammer dat de finish zo wordt bereikt. Het gezellige terras was nog meer tot z'n recht gekomen als het droog was gebleven. Maar goed het was een leuke dag en ik heb erg genoten van het bijzondere om eens te kunnen 'koersen' over een vrijgehouden weg zonder oponthoud! Alle begeleidende motoren, wegcaptains en verder iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt: TOP!

http://

Pelotonstocht

Dat was alweer veel te lang geleden maar soms gaat dat zo. En drukke tijd in het schooljaar en misschien ook wel even een 'writersblock'? Welnee, dat laatste natuurlijk niet - dat is veel te tendentieus. Misschien kan het zijn dat de fietstochtjes niet erg inspirerend waren? En dan moeten we ook nog 's de voetbalwedstrijden volgen...

Maar nu is de blik op aanstaande zaterdag gericht. Nadat vrijdag Oranje eerst afrekent met Brazilie staat zaterdag de pelotonstocht van

'Le Tour de Rotterdam' op de kalender. Heb van de week het startnummer binnengekregen en dat is altijd het moment dat 't gaat kriebelen. Van de opwinding gisteren meteen een langer duurritje gereden en in de warmte vielen de laatste kilometers niet mee... Maar goed, zaterdag de pelotonstocht. Lijkt me erg spannend; net echt eigenlijk. Motoren erbij, materiaalwagens er achter... ben benieuwd!

Geen bel !?

Nee mevrouw...inderdaad geen bel...!!! Op het fietspad van de Hoogeveense weg naar ergens tussen Waddinxveen en Moerkapelle achterhaal ik een tweetal groepjes hardlopers. Gewoontegetrouw roep ik "Pardon..!!" als ik het groepje nader en bedank ze bij het passeren voor het opzij gaan. Als ik het tweede groepje ben gepasseerd roept een der dames mij 'Geen bel!?' na. Even overweeg ik te stoppen zodat ik de hardlopende dame in kwestie precies kan uitleggen waarom ik niet bel. In plaats van dat irritante geklingel, dat zenuwachtige geping roep ik 'pardon!" en bedank zelfs voor het opzij stappen. Veel correcter toch? Maar iintussen rijd ik al veel te ver om te stoppen en terugrijden is al helemaal te gek. Dan maar hopen dat ze dit blogje leest!

Una giornata particolare

Op de laatste dag van een weekje meivakantie rinkelde het wekkertje al om half zes...ppfff dat valt echt niet mee! Maar wel lekker om op het gemakje alles klaar te krijgen en op tijd (dat is om 7 uur) in Amsterdam te staan op het parkeerterrein van Reuters. Dat is een kilometer of anderhalf van de start verwijderd; een ideale plek. Bernice wat stilletjes omdat een eerste keer deelnemen aan een toertocht toch enige spanning met zich meebrengt.

De 150km zou starten tussen 7 en 8 uur. Maar rond de klok van half acht aangekomen, werd de startzone afgesloten voor de volgende start (van de 100km). Besloten werd om de startzone te laten voor wat die was - en die was erg vol fietsers! Zo het parcours dus opgereden en vervolgens het tijdritparcours dwars door de stad gevolgd. Wel spectaculair om zonder oponthoud door het hoofdstedelijke stadscentrum te rijden. Overal politie en verkeerregelaars. Dat beperkte zich overigens niet tot het Amsterdamse stadscentrum. Prima bewegwijzering en parcoursbegeleiding dus en ook goede bevoorrading al maakten wij er niet veel gebruik van. Het Keizertje in Leimuiden (70km) ligt niet geheel aan het parcours maar was aantrekkelijk genoeg om aan te doen voor koffie en sanitaire stop. Daarna door Leiden en vervolgens enige stukken met wind op de kop. Gelukkig was die niet heel erg sterk deze dag; de frisse temperatuur was al genoeg. Na een lang stuk door het Amsterdamse Bos kwam eindelijk de finish bij het Olympisch Stadion weer in zicht. Dat liep een stuk gestroomlijnder dan de voornoemde startprocedure. daar stond Bernice al langs het parcours - die had inmiddels per short-message-service al laten weten trots te zijn op haar behaalde medaille en roze bidon. Het was een mooie eerste fietstochtervaring! Gezamenlijk met de Wassenaarse teamgenoten van deze dag keken we ook terug op een aangename dag koersen in Italiaanse sfeer. En vervolgens waren we vlot genoeg thuis om het slotakkoord van de 'echte mannen' nog even te zien. Zoals de titel van dit stukje al aangaf: een bijzondere dag!

Giromania

De datum van de Girostart nadert nu met rasse schreden. Dat viel met name afgelopen zaterdag op toen het Giroshirt op de mat plofte. Deze was aangeschaft bij de inschrijving voor de Amsterdamse editie. Prachtig hoor en stiekem heb ik er op zaterdag al een tourtje mee gemaakt! Zondag trekken we 'm natuurlijk ook aan! Vriendin Bernice start op de 70 km en ik sta iets eerder op de pedalen voor 150 km's. Via leuke items, zoals daarnet in de uitzending van Holland Sport met Gerben Karstens, begint het natuurlijk wel te kriebelen! Hopelijk zal het weer wel iets meer 'Italiaans' worden want gisteren en vandaag was het natuurlijk uien - vreselijk hoor al die regen... En dat doet me meteen denken aan zaterdag: dan zou ik eigenlijk moeten starten voor de Middelburgse editie! dat houd ik nog even in beraad. Dan moet het weer wel echt meezitten want anders zie ik het niet zitten voor de zondag. En eerlijk gezegd: het wordt me in die omstandigheden afgeraden in mij directe omgeving...

Enfin, we zien nog deze week. Eerst nog een paar soepele trainingsritjes!